Groteska w sztuce polskiej XX wieku Tomasz Gryglewicz
Producent: [228]
Cena: 16,00 zł
WL 1984, str. 192 + ilustracje, stan db, pieczątki
Książka Tomasza Gryglewicza jest pierwszym tak szerokim opracowaniem „dziejów" groteski w polskiej sztuce XX wieku. Mówi się tu o grotesce w malarstwie i grafice współczesnej, ale rozważania te poprzedzone są historyczną retrospektywą formy mającej bogate tradycje w sztuce dawnej.
Rozległa perspektywa kulturowa i analiza porównawcza wielu „groteskowych" dzieł sztuki europejskiej pozwala autorowi sformułować swoistą „teorię groteski" i przeciwstawić jej fenomen zjawisku artystycznej awangardy. Problem groteski i awangardy jako opozycyjnych modeli uczestnictwa w sztuce z pewnością daleki jest od ostatecznego określenia i na pewno wywoła dalszą dyskusję. Polemika może tylko przybliżyć zrozumienie tych granicznych artystycznych zjawisk, które mimo wielu podejmowanych prób opierają się ostatecznej kodyfikacji. Zwłaszcza groteska manifestuje swą nieuchwytność i uświadamia niewystarczalność teorii dla określenia jej przewrotnej praktyki; „pozostaje - jak pisze autor - ciągle otwarta, antykanoniczna, wymierzona przeciwko skostnieniu i rutynie, otwierająca okno na fantastyczny świat, pozwalająca na odzyskanie poczucia równowagi przez ironiczny dystans, jaki przyjmuje wobec pogrążonego w wieloaspektowym kryzysie współczesnego świata".
Książka Tomasza Gryglewicza jest pierwszym tak szerokim opracowaniem „dziejów" groteski w polskiej sztuce XX wieku. Mówi się tu o grotesce w malarstwie i grafice współczesnej, ale rozważania te poprzedzone są historyczną retrospektywą formy mającej bogate tradycje w sztuce dawnej.
Rozległa perspektywa kulturowa i analiza porównawcza wielu „groteskowych" dzieł sztuki europejskiej pozwala autorowi sformułować swoistą „teorię groteski" i przeciwstawić jej fenomen zjawisku artystycznej awangardy. Problem groteski i awangardy jako opozycyjnych modeli uczestnictwa w sztuce z pewnością daleki jest od ostatecznego określenia i na pewno wywoła dalszą dyskusję. Polemika może tylko przybliżyć zrozumienie tych granicznych artystycznych zjawisk, które mimo wielu podejmowanych prób opierają się ostatecznej kodyfikacji. Zwłaszcza groteska manifestuje swą nieuchwytność i uświadamia niewystarczalność teorii dla określenia jej przewrotnej praktyki; „pozostaje - jak pisze autor - ciągle otwarta, antykanoniczna, wymierzona przeciwko skostnieniu i rutynie, otwierająca okno na fantastyczny świat, pozwalająca na odzyskanie poczucia równowagi przez ironiczny dystans, jaki przyjmuje wobec pogrążonego w wieloaspektowym kryzysie współczesnego świata".