Powołanie, psychologia i łaska Alessandro Manenti
Producent: ][216]
Cena: 9,00 zł
Wydawnictwo M, 136 str. stan db
Niniejsza praca jest zachętą do refleksji nad sposobem realizowania powołania chrześcijańskiego, szczególnie powołania do życia konsekrowanego. Książka opiera się na odkryciach naukowych prof. Luigiego Rulli SJ. Jego studium dotyka samej „struktury" powołania - można zastosować go zarówno do kandydatów do kapłaństwa i zakonu, jak i do wszystkich, którzy podejmują trud chrześcijańskiego wzrostu. Świętość życia konsekrowanego nie zależy od psychologu, lecz jest darmowym działaniem Boga. Elementy psychologiczne mogą jednak ułatwiać lub utrudniać człowiekowi przyjęcie Bożej łaski. Zakładając, że wszystkie inne warunki są jednakowe, bardziej owocne życie będzie udziałem tej osoby, która umiała przekroczyć ograniczające ją zahamowania psychiczne. Bóg uświęca mimo braków psychicznych a nie dzięki nim. Gdyby ich nie było, być może świętość danej osoby byłaby jaśniejsza. W wielu osobach istnieją „niespójności", są one bardzo często podświadome. Człowiek może czuć się blokowany w swym ludzkim i duchowym wzroście, mimo dobrej woli z jego strony.
Powołanie rozumiane jest jako dynamiczny proces transcendencji siebie: osoba wybiera powołanie, odwołując się nie tyle do tego kim jest, lub jak widzi siebie, lecz do tego kim chciałaby się stać, do ideału, którego pragnie z Bożą pomocą. Samorealizacja jest wynikiem tego procesu, a nie celem samym w sobie.
Chrześcijanin szuka przede wszystkim Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości. Dojrzewanie w powołaniu oznacza więc ciągłe otwieranie się na wartości, a nie szukanie czystej samorealizacji. Tymi wartościami są: naśladowanie Chrystusa i zjednoczenie z Bogiem.
Niniejsza praca jest zachętą do refleksji nad sposobem realizowania powołania chrześcijańskiego, szczególnie powołania do życia konsekrowanego. Książka opiera się na odkryciach naukowych prof. Luigiego Rulli SJ. Jego studium dotyka samej „struktury" powołania - można zastosować go zarówno do kandydatów do kapłaństwa i zakonu, jak i do wszystkich, którzy podejmują trud chrześcijańskiego wzrostu. Świętość życia konsekrowanego nie zależy od psychologu, lecz jest darmowym działaniem Boga. Elementy psychologiczne mogą jednak ułatwiać lub utrudniać człowiekowi przyjęcie Bożej łaski. Zakładając, że wszystkie inne warunki są jednakowe, bardziej owocne życie będzie udziałem tej osoby, która umiała przekroczyć ograniczające ją zahamowania psychiczne. Bóg uświęca mimo braków psychicznych a nie dzięki nim. Gdyby ich nie było, być może świętość danej osoby byłaby jaśniejsza. W wielu osobach istnieją „niespójności", są one bardzo często podświadome. Człowiek może czuć się blokowany w swym ludzkim i duchowym wzroście, mimo dobrej woli z jego strony.
Powołanie rozumiane jest jako dynamiczny proces transcendencji siebie: osoba wybiera powołanie, odwołując się nie tyle do tego kim jest, lub jak widzi siebie, lecz do tego kim chciałaby się stać, do ideału, którego pragnie z Bożą pomocą. Samorealizacja jest wynikiem tego procesu, a nie celem samym w sobie.
Chrześcijanin szuka przede wszystkim Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości. Dojrzewanie w powołaniu oznacza więc ciągłe otwieranie się na wartości, a nie szukanie czystej samorealizacji. Tymi wartościami są: naśladowanie Chrystusa i zjednoczenie z Bogiem.