JA — człowiek ZARYS ANTROPOLOGII FILOZOFICZNEJ MIECZYSŁAW A. KRĄPIEC
Producent: (75)
Cena: 16,00 zł
TOWARZYSTWO NAUKOWE KATOLICKIEGO UNIWERSYTETU LUBELSKIEGO LUBLIN 1986, stan db
Z uwagi na potrzeby dydaktyczne Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego konieczne okazało się ponowne wydanie monografii Ja — czto-wiek, opublikowanej po raz pierwszy w r. 1974. Względy techniczne sprawiły, że poza usunięciem kilku błędów drukarskich nie można było zmieniać tekstu.
Dyskusje, krytyki i oceny, które ukazały się po opublikowaniu tej monografii, nie dotknęły jej istotnego „meritum". Niekiedy płynęły one z prostej nieznajomości zagadnień antropologii filozoficznej, jej metody i specyfiki, a zdarzyło się, że i aprioryzmy systemowe oraz niechęć zaakceptowania sensu przedstawionego w języku naturalnym stały się okazją do wyrażenia swoistej dezaprobaty w podjętej dyskusji. Trudno w takim stanie rzeczy wdawać się w merytoryczny dialog.
Rozprawa Ja — człowiek, chcąc pogodzić pogłębione, monograficzne rozważania o strukturze bytu ludzkiego z wykładem uniwersyteckim (siłą rzeczy schematy żującym), oscyluje pomiędzy tymi dwoma ujęciami, i dlatego może budzić niedosyt ze względu i na jedną, i drugą stronę przedstawiania treści. Rodzi się zatem potrzeba jeszcze bardziej zwartego opracowania teorii człowieka jako dramatu osoby i natury. Te zagadnienia będą przedmiotem prac dalszych.
AUTOR
Z uwagi na potrzeby dydaktyczne Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego konieczne okazało się ponowne wydanie monografii Ja — czto-wiek, opublikowanej po raz pierwszy w r. 1974. Względy techniczne sprawiły, że poza usunięciem kilku błędów drukarskich nie można było zmieniać tekstu.
Dyskusje, krytyki i oceny, które ukazały się po opublikowaniu tej monografii, nie dotknęły jej istotnego „meritum". Niekiedy płynęły one z prostej nieznajomości zagadnień antropologii filozoficznej, jej metody i specyfiki, a zdarzyło się, że i aprioryzmy systemowe oraz niechęć zaakceptowania sensu przedstawionego w języku naturalnym stały się okazją do wyrażenia swoistej dezaprobaty w podjętej dyskusji. Trudno w takim stanie rzeczy wdawać się w merytoryczny dialog.
Rozprawa Ja — człowiek, chcąc pogodzić pogłębione, monograficzne rozważania o strukturze bytu ludzkiego z wykładem uniwersyteckim (siłą rzeczy schematy żującym), oscyluje pomiędzy tymi dwoma ujęciami, i dlatego może budzić niedosyt ze względu i na jedną, i drugą stronę przedstawiania treści. Rodzi się zatem potrzeba jeszcze bardziej zwartego opracowania teorii człowieka jako dramatu osoby i natury. Te zagadnienia będą przedmiotem prac dalszych.
AUTOR