ZASADY GEOMETRII WYKREŚLNEJ K. KOLARZOWSKI
Producent: (64)
Cena: 29,00 zł
WARSZAWA - 1937 NAKŁADEM TOWARZYSTWA KURSÓW TECHNICZNYCH. SKŁAD GŁÓWNY W KSIĘGARNI „TRZASKA, EVERT i MICHALSKI" W WARSZAWIE , stan db/db- (zakurzona, podniszczona okładka), str 212
ISBN
PRZEDMOWA.
Podręcznik zawiera podstawowe wiadomości z zakresu geometrii wykreślnej, niezbędne zarówno dla samego wykonywania rysunków technicznych i posiłkowania się nimi, jak i dla rozwiązywania zadań konstrukcyjnych, z jakimi ma do czynienia technik najrozmaitszych specjalności. Pod tym ostatnim względem miałem głównie na uwadze potrzeby budownictwa maszynowego, wobec czego zostały wysunięte na pierwszy plan walce, stożki i powierzchnie obrotowe, ich ważniejsze przekroje, a zwłaszcza przenikania wzajemne, pominięto natomiast teorię cieniów, jako mającą mniejsze znaczenie dla tego działu techniki.
Biorąc pod uwagę różny stopień trudności przy rozwiązywaniu zagadnień geometrii wykreślnej, można wyodrębnić z całego materiału książki osobny dział jako podstawę nauczania elementarnego. Dział ten obejmuje: odwzorowanie elementów w 1-ej ćwiartce, rzuty brył w najprostszych położeniach, prze' kroje płaszczyznami prostopadłymi do płaszczyzn rzutu, łatwe przykłady przenikań i zadania rozwiązywane bez użycia osi rzutów, czyli te konstrukcje, które wykonywa się bezpośrednio. Do niego należą: cała Część I, Rozdziały IV i V i odpowiednio wybrane paragrafy Części II-ej i III-ej, oraz Rozdział XV.
Ponieważ nie wchodzą tu rzuty w innych ćwiartkach, ślady prostej, kłady płaszczyzn dowolnych, przeto zadania, wymagające ich zastosowania, mogą być rozwiązywane przy użyciu zmiany płaszczyzn rzutów.
Ponieważ głównym zadaniem było możliwie wyczerpujące zaznajomienie z metodą rzutów, przeto konstrukcje potraktowałem obszerniej, niekiedy na kilku podobnych przykładach, pominąłem natomiast szereg dowodów, zakładając znajomość geometrii elementarnej, stereometrii, trygonometrii i w pewnym stopniu geometrii analitycznej.
Nie chcąc między innymi wprowadzać teorii kolineacji, przytoczyłem w Części I-ej konstrukcje stożkowych bez dowodu, przy czym uwzględniłem konstrukcje najprostsze, nie komplikujące rysunku zbytnią ilością linii pomocniczych.
Przekroje stożków 2-go stopnia rozwiązano przy użyciu płaszczyzn stycznych.
ISBN
PRZEDMOWA.
Podręcznik zawiera podstawowe wiadomości z zakresu geometrii wykreślnej, niezbędne zarówno dla samego wykonywania rysunków technicznych i posiłkowania się nimi, jak i dla rozwiązywania zadań konstrukcyjnych, z jakimi ma do czynienia technik najrozmaitszych specjalności. Pod tym ostatnim względem miałem głównie na uwadze potrzeby budownictwa maszynowego, wobec czego zostały wysunięte na pierwszy plan walce, stożki i powierzchnie obrotowe, ich ważniejsze przekroje, a zwłaszcza przenikania wzajemne, pominięto natomiast teorię cieniów, jako mającą mniejsze znaczenie dla tego działu techniki.
Biorąc pod uwagę różny stopień trudności przy rozwiązywaniu zagadnień geometrii wykreślnej, można wyodrębnić z całego materiału książki osobny dział jako podstawę nauczania elementarnego. Dział ten obejmuje: odwzorowanie elementów w 1-ej ćwiartce, rzuty brył w najprostszych położeniach, prze' kroje płaszczyznami prostopadłymi do płaszczyzn rzutu, łatwe przykłady przenikań i zadania rozwiązywane bez użycia osi rzutów, czyli te konstrukcje, które wykonywa się bezpośrednio. Do niego należą: cała Część I, Rozdziały IV i V i odpowiednio wybrane paragrafy Części II-ej i III-ej, oraz Rozdział XV.
Ponieważ nie wchodzą tu rzuty w innych ćwiartkach, ślady prostej, kłady płaszczyzn dowolnych, przeto zadania, wymagające ich zastosowania, mogą być rozwiązywane przy użyciu zmiany płaszczyzn rzutów.
Ponieważ głównym zadaniem było możliwie wyczerpujące zaznajomienie z metodą rzutów, przeto konstrukcje potraktowałem obszerniej, niekiedy na kilku podobnych przykładach, pominąłem natomiast szereg dowodów, zakładając znajomość geometrii elementarnej, stereometrii, trygonometrii i w pewnym stopniu geometrii analitycznej.
Nie chcąc między innymi wprowadzać teorii kolineacji, przytoczyłem w Części I-ej konstrukcje stożkowych bez dowodu, przy czym uwzględniłem konstrukcje najprostsze, nie komplikujące rysunku zbytnią ilością linii pomocniczych.
Przekroje stożków 2-go stopnia rozwiązano przy użyciu płaszczyzn stycznych.