MICKIEWICZ I NAŚLADOWCY: STUDIUM O ZJAWISKU EPIGONIZMU W SYSTEMIE LITERATURY ROMANTYCZNEJ

PAN PIW 1984, str. 246, stan db

Dlaczego naśladowano Mickiewicza i poeci chcieli mówić to samo, co on?

Jak powstawały romantyczne konwencje i stereotypy,

na czym polegała ich zaraźliwość i trwałość?

Kiedy zostaje się epigonem?

Dlaczego system poezji romantycznej, pomimo założeń estetycznych nie sprzyjających naśladownictwu

(oryginalność, szczerość, swoboda, indywidualizm)

wydał - obok literatury wybitnej - tak wielką liczbę dzieł miernych i niesamodzielnych?

Jakie jest miejsce twórczości epigońskiej w procesie historycznoliterackim?

Czy znaczy ona to samo w różnych systemach estetycznych?

Praca powyższa próbuje odpowiedzieć na te pytania, określając przyczyny pojawienia się i funkcje epigonów w romantycznej kulturze literackiej.




Uwagi wstępne

Epigoni i historia literatury

'Centralny problem' romantyzmu

I. WYOBRAŹNIA I JĘZYK

Polski 'punkt wyjścia'
Norma i wyobraźnia
Pierwsi romantyczni epigoni w oczach klasyków
Poetyka normatywna a 'sankcja geniuszu'
Więźniowie wyobraźni wieszcza
Wyobraźnia i język w poetyckiej refleksji
II. POETA I CZYTELNIK ROMANTYCZNY

Literatura i życie - sporu z klasykami ciąg dalszy
Jak 'rodzi się' poeta?
Moralna jedność życia i literatury, czyli od odpowiedzialnośći do zniewolenia
Lektura i wyobraźnia
Romantyzm w zwierciadle improwizacji
III. ROMANTYZM IMITOLOGIA

Paradoksy poetyckiego mitotwórstwa
Mitotwórcza 'poetyka'
'Magia' romantycznej poezji
Poezja i mit
IV. ROMANTYCZNE MITY I LITERACKA EWOLUCJA

Zakończenie

Indeks osób i utworów poetyckich