KOŚCIÓŁ - WSPÓLNOTA WSPÓLNOTA JAKO ZASADA URZECZYWISTNIANIA SIĘ KOŚCIOŁA W UJĘCIU
Producent: KS. FRANCISZKA BLACHNICKIEGO (1921-1987) [43]
Cena: 15,00 zł
KATOWICE 1993, str. 300, stan bdb-
Są ludzie, którzy wyprzedzają swoją epokę i dlatego przechodzą przez życie jako swoisty znak sprzeciwu. Taki los spotkał również ks. F. Blachnickiego. Wczytując się w publikacje A. Grafa, F. X. Arnolda, K. Delahaye'a, K. Rahnera, F. Klostermanna, analizując naukę Soboru Watykańskiego II i pap. Pawła VI oraz dostrzegając procesy kulturowo - cywilizacyjne zachodzące na obszarze Europy Zachodniej i Ameryki Północnej ks. F. Blachnicki rozumiał niebezpieczeństwa grożące Kościołowi Polskiemu a równocześnie wskazywał drogi przeciwdziałania i rozwoju. Widział on już Polskę epoki postkomunistycznej, przewidywał narastający kryzys wynikający z braku adekwatności między postawą i działalnością duszpasterzy a potrzebami ogółu wiernych. Niestety, w wirze zmagań z komunizmem głos ks. F. Blachnickiego budził raczej sprzeciw niż posłuch. Dziś sytuacja się zasadniczo odmieniła i stąd też ujawnia się aktualność i trafność jego poglądów.
Do bezsprzecznych osiągnięć pracy ks. Bogdana Bieli należy zaliczyć klarowne wyakcentowanie, na tle pism i przemówień ks. F. Blachnickiego, następujących elementów:
a) Ukazanie braków tkwiących organicznie w przyjętych i kultywowanych do dziś formach pracy duszpasterskiej.
b) Wyprowadzenie całokształtu pryncypiów duszpasterstwa z samej istoty Kościoła i nakreślenie zarysów jego strategii właściwej na czasy współczesne.
c) Podkreślenie, że - przy uwzględnieniu różnicy funkcji wynikającej z korzeni sakramentalnych - wszyscy członkowie Kościoła są na swój sposób podmiotem i przedmiotem posługi pasterskiej.
d) Szczególne zaakcentowanie roli pośrednictwa zbawczego w wymiarze pneu-matologicznym, czyli tzw. pośrednictwa macierzyńskiego.
e) Właściwe ustawienie zasad dotyczących kultu NMP widzialnej w tajemnicy Chrystusa i Kościoła.
f) Dowartościowanie znaczenia liturgii, świadectwa i służby w dziele urzeczywistniania się Kościoła.
g) Nowe spojrzenie na rolę słowa Bożego w posłudze homiletycznej a przede wszystkim w posłudze katechetycznej.
h) Wypracowanie nowej, teologicznie i socjologicznie uzasadnionej wizji parafii.
i) Dostrzeżenie roli laikatu, wskazanie dróg wiodących do jego formacji oraz właściwego uczestnictwa w życiu Kościoła.
j) Wskazanie na znaczenie małych wspólnot jako miejsca doświadczenia obecności Kościoła oraz podstaw jego pracy apostolskiej.
Te i tym podobne zasady zaczerpnięte z pism ks. F. Blachnickiego jasno i systematycznie ukazane w pracy ks. B. Bieli stanowią z jednej strony naukowe osiągnięcia Autora z drugiej zaś stają się jakby KATECHIZMEM WSPÓŁCZESNEGO DUSZPASTERSTWA ... .Jest ona opracowanym w sposób naukowy VADEMECUM WSPÓŁCZESNEGO POSOBOROWEGO DUSZPASTERSTWA".
Są ludzie, którzy wyprzedzają swoją epokę i dlatego przechodzą przez życie jako swoisty znak sprzeciwu. Taki los spotkał również ks. F. Blachnickiego. Wczytując się w publikacje A. Grafa, F. X. Arnolda, K. Delahaye'a, K. Rahnera, F. Klostermanna, analizując naukę Soboru Watykańskiego II i pap. Pawła VI oraz dostrzegając procesy kulturowo - cywilizacyjne zachodzące na obszarze Europy Zachodniej i Ameryki Północnej ks. F. Blachnicki rozumiał niebezpieczeństwa grożące Kościołowi Polskiemu a równocześnie wskazywał drogi przeciwdziałania i rozwoju. Widział on już Polskę epoki postkomunistycznej, przewidywał narastający kryzys wynikający z braku adekwatności między postawą i działalnością duszpasterzy a potrzebami ogółu wiernych. Niestety, w wirze zmagań z komunizmem głos ks. F. Blachnickiego budził raczej sprzeciw niż posłuch. Dziś sytuacja się zasadniczo odmieniła i stąd też ujawnia się aktualność i trafność jego poglądów.
Do bezsprzecznych osiągnięć pracy ks. Bogdana Bieli należy zaliczyć klarowne wyakcentowanie, na tle pism i przemówień ks. F. Blachnickiego, następujących elementów:
a) Ukazanie braków tkwiących organicznie w przyjętych i kultywowanych do dziś formach pracy duszpasterskiej.
b) Wyprowadzenie całokształtu pryncypiów duszpasterstwa z samej istoty Kościoła i nakreślenie zarysów jego strategii właściwej na czasy współczesne.
c) Podkreślenie, że - przy uwzględnieniu różnicy funkcji wynikającej z korzeni sakramentalnych - wszyscy członkowie Kościoła są na swój sposób podmiotem i przedmiotem posługi pasterskiej.
d) Szczególne zaakcentowanie roli pośrednictwa zbawczego w wymiarze pneu-matologicznym, czyli tzw. pośrednictwa macierzyńskiego.
e) Właściwe ustawienie zasad dotyczących kultu NMP widzialnej w tajemnicy Chrystusa i Kościoła.
f) Dowartościowanie znaczenia liturgii, świadectwa i służby w dziele urzeczywistniania się Kościoła.
g) Nowe spojrzenie na rolę słowa Bożego w posłudze homiletycznej a przede wszystkim w posłudze katechetycznej.
h) Wypracowanie nowej, teologicznie i socjologicznie uzasadnionej wizji parafii.
i) Dostrzeżenie roli laikatu, wskazanie dróg wiodących do jego formacji oraz właściwego uczestnictwa w życiu Kościoła.
j) Wskazanie na znaczenie małych wspólnot jako miejsca doświadczenia obecności Kościoła oraz podstaw jego pracy apostolskiej.
Te i tym podobne zasady zaczerpnięte z pism ks. F. Blachnickiego jasno i systematycznie ukazane w pracy ks. B. Bieli stanowią z jednej strony naukowe osiągnięcia Autora z drugiej zaś stają się jakby KATECHIZMEM WSPÓŁCZESNEGO DUSZPASTERSTWA ... .Jest ona opracowanym w sposób naukowy VADEMECUM WSPÓŁCZESNEGO POSOBOROWEGO DUSZPASTERSTWA".