Z FAŁSZYWYM AUSWEISEM W PRAWDZIWEJ WARSZAWIE Wspomnienia 1939-1946 Tom I i II
Producent: STANISŁAW JANKOWSKI „AGATON (46) [82]
Cena: 12,00 zł
PIW 1984, stan db, str. 432
Stanisław Jankowski urodzony w Warszawie 29 września 1911 roku, architekt-urbanista.
W roku 1938 uzyskał dyplom na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Zmobilizowany jako podporucznik rezerwy we wrześniu 1939 roku do Ośrodka Artylerii w Wilnie został internowany na Litwie, skąd uciekł i dołączył do Polskich Sił Zbrojnych we Francji, a po upadku Francji w czerwcu 1940 roku do Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. W nocy z 3 na 4 marca 1942 roku zrzucony jako cichociemny skoczek spadochronowy do Polski, pełnił do 1 sierpnia 1944 funkcje kierownika Wydziału Legalizacji i Techniki Wywiadu Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim dowódca plutonu „Agaton", odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Po Powstaniu w niewoli niemieckiej, gdzie pełnił funkcje adiutanta generała Bora-Komorowskiego. Po wyzwoleniu z niewoli wraca do Anglii i zapisuje się na roczne studium urbanistyczne Uniwersytetu w Liverpoolu, uzyskując w lipcu 1946 roku dyplom Civic Design. Wraca do kraju i 15 września 1946 roku zgłasza się do pracy w Biurze Odbudowy Stolicy, którą kontynuuje w Pracowni Urbanistycznej Warszawy przekształconej w Biuro Planowania Rozwoju Warszawy do 1977 roku. Współautor Trasy W—Z i MDM oraz kolejnych opracowań Planu Perspektywicznego Rozwoju Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego. Laureat konkursów architektonicznych i urbanistycznych.
W latach 1960—61 zatrudniony z zespołem urbanistów polskich w Bagdadzie opracowuje plany rozwoju wielu miast Iraku, m. in. takich jak Mosul, Kerbala i Basra. W latach 1964—65 kierownik zespołu polskiego opracowującego plan odbudowy miasta Skopje w Jugosławii, zburzonego w 1963 roku przez trzęsienie ziemi. Odznaczony srebrnym medalem miasta Skopje. W latach 1971—72 zatrudniony w zespole polskim opracowującym plan odbudowy zburzonego przez trzęsienie ziemi miasta Chimbote w Peru. W latach 1975— —77 jako ekspert Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w Genewie współpracuje przy budowie domków mieszkalnych dla ofiar bombardowań w Północnym Wietnamie.
Varsavianista — członek Prezydium Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.
Publicysta, autor audycji radiowych i telewizyjnych, filmów i ekspozycji o problematyce warszawskiej. Odznaczony orderem Sztandaru Pracy II Klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem AK, trzykrotnie Państwową Nagrodą Artystyczną, Złotą Odznaką Odbudowy Warszawy i Zasługi dla Warszawy, laureat Nagrody m. st. Warszawy.
SPIS RZECZY
Wstęp — Eugeniusz Duraczyński
Od autora — do Czytelników drugiego wydania
Od autora
I Z Warszawy do Warszawy
1. Mój Wrzesień
2. Litwa, ojczyzna nie moja
3. Z Kowna do Paryża
4. Dróle de guerre — Dziwna wojna
5. Bressuire
6. Katastrofa Francji
7. Uczę się Anglii 1940 roku
8. 1 Dywizjon Artylerii Lekkiej w Szkocji
9. Kurs Doskonalący Administracji Wojskowej
10. Cichociemni
11. Skok
II. Spotkanie z Warszawą
1. Pierwszy dzień w Warszawie
2. Spotkanie
3. Początek roboty
4. Gestapo na Topolowej .
5. «Stragan» .
6. Służbowo «Mak» — dla przyjaciół «Dżul» — Bogdan Juliusz Piątkowski
1. «Mira» — Jerzy Sokołowski
8. «Czarka» — Jan Rogowski
9. Inni cichociemni
Przypisy .
Spis ilustracji
Stanisław Jankowski urodzony w Warszawie 29 września 1911 roku, architekt-urbanista.
W roku 1938 uzyskał dyplom na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Zmobilizowany jako podporucznik rezerwy we wrześniu 1939 roku do Ośrodka Artylerii w Wilnie został internowany na Litwie, skąd uciekł i dołączył do Polskich Sił Zbrojnych we Francji, a po upadku Francji w czerwcu 1940 roku do Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. W nocy z 3 na 4 marca 1942 roku zrzucony jako cichociemny skoczek spadochronowy do Polski, pełnił do 1 sierpnia 1944 funkcje kierownika Wydziału Legalizacji i Techniki Wywiadu Armii Krajowej. W Powstaniu Warszawskim dowódca plutonu „Agaton", odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Po Powstaniu w niewoli niemieckiej, gdzie pełnił funkcje adiutanta generała Bora-Komorowskiego. Po wyzwoleniu z niewoli wraca do Anglii i zapisuje się na roczne studium urbanistyczne Uniwersytetu w Liverpoolu, uzyskując w lipcu 1946 roku dyplom Civic Design. Wraca do kraju i 15 września 1946 roku zgłasza się do pracy w Biurze Odbudowy Stolicy, którą kontynuuje w Pracowni Urbanistycznej Warszawy przekształconej w Biuro Planowania Rozwoju Warszawy do 1977 roku. Współautor Trasy W—Z i MDM oraz kolejnych opracowań Planu Perspektywicznego Rozwoju Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego. Laureat konkursów architektonicznych i urbanistycznych.
W latach 1960—61 zatrudniony z zespołem urbanistów polskich w Bagdadzie opracowuje plany rozwoju wielu miast Iraku, m. in. takich jak Mosul, Kerbala i Basra. W latach 1964—65 kierownik zespołu polskiego opracowującego plan odbudowy miasta Skopje w Jugosławii, zburzonego w 1963 roku przez trzęsienie ziemi. Odznaczony srebrnym medalem miasta Skopje. W latach 1971—72 zatrudniony w zespole polskim opracowującym plan odbudowy zburzonego przez trzęsienie ziemi miasta Chimbote w Peru. W latach 1975— —77 jako ekspert Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w Genewie współpracuje przy budowie domków mieszkalnych dla ofiar bombardowań w Północnym Wietnamie.
Varsavianista — członek Prezydium Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.
Publicysta, autor audycji radiowych i telewizyjnych, filmów i ekspozycji o problematyce warszawskiej. Odznaczony orderem Sztandaru Pracy II Klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem AK, trzykrotnie Państwową Nagrodą Artystyczną, Złotą Odznaką Odbudowy Warszawy i Zasługi dla Warszawy, laureat Nagrody m. st. Warszawy.
SPIS RZECZY
Wstęp — Eugeniusz Duraczyński
Od autora — do Czytelników drugiego wydania
Od autora
I Z Warszawy do Warszawy
1. Mój Wrzesień
2. Litwa, ojczyzna nie moja
3. Z Kowna do Paryża
4. Dróle de guerre — Dziwna wojna
5. Bressuire
6. Katastrofa Francji
7. Uczę się Anglii 1940 roku
8. 1 Dywizjon Artylerii Lekkiej w Szkocji
9. Kurs Doskonalący Administracji Wojskowej
10. Cichociemni
11. Skok
II. Spotkanie z Warszawą
1. Pierwszy dzień w Warszawie
2. Spotkanie
3. Początek roboty
4. Gestapo na Topolowej .
5. «Stragan» .
6. Służbowo «Mak» — dla przyjaciół «Dżul» — Bogdan Juliusz Piątkowski
1. «Mira» — Jerzy Sokołowski
8. «Czarka» — Jan Rogowski
9. Inni cichociemni
Przypisy .
Spis ilustracji