W ciemnościach słyszę Boga kroki... WIERSZE POETÓW ŚLĄSKICH
Producent: KŚJ
- Kod produktu:
- 5
Cena: 9,00 zł
KSIĘGARNIA ŚW. JACKA KATOWICE 1986, str. 234, stan db (podniszczona okładka)
Wybrała i wstępem opatrzyła RENATA ZWOŹNIAKOWA
W antologii przeważają wiersze religijne albo pobudzone przeżyciem religijnym. W poetyckim słowie wypowiedziało się tutaj również wiele ludzkich rozterek, niepokojów, przewartościowań i ciężkich nieraz doświadczeń. Doświadczeń nie tylko osobistych, lecz i wspólnych całej polskiej społeczności. Są tu wiersze kameralne, o przyciszonej, pastelowej tonacji. Są ironiczne i drapieżne w widzeniu „znieczulicy", czy faryzeizmu społecznego. Niektóre cechuje surowa oszczędność środków i prostota, aż po zamierzone prozaizmy. Inne — barwność i bogactwo obrazów, przetwarzających na sposób współczesny właściwości stylu polskiego romantyzmu. U wszystkich autorów widoczna jest nuta wspólna: odcinanie się od postawy rezygnacji, obojętności, zwątpienia. Pewność, że droga krzyża jest jednak drogą życia. Dominuje więc w ich wierszach niezgoda na zwątpienie, sprzeciw wobec beznadziejności. Bo przecież beznadziejność — to poczucie samotności i pustki, właściwe nie tylko bezsilnemu, ale „wydrążonemu" wewnętrznie człowiekowi. A tymczasem nawet ciemność świata nie oznacza samotności ani zamknięcia w pustce.
Wybrała i wstępem opatrzyła RENATA ZWOŹNIAKOWA
W antologii przeważają wiersze religijne albo pobudzone przeżyciem religijnym. W poetyckim słowie wypowiedziało się tutaj również wiele ludzkich rozterek, niepokojów, przewartościowań i ciężkich nieraz doświadczeń. Doświadczeń nie tylko osobistych, lecz i wspólnych całej polskiej społeczności. Są tu wiersze kameralne, o przyciszonej, pastelowej tonacji. Są ironiczne i drapieżne w widzeniu „znieczulicy", czy faryzeizmu społecznego. Niektóre cechuje surowa oszczędność środków i prostota, aż po zamierzone prozaizmy. Inne — barwność i bogactwo obrazów, przetwarzających na sposób współczesny właściwości stylu polskiego romantyzmu. U wszystkich autorów widoczna jest nuta wspólna: odcinanie się od postawy rezygnacji, obojętności, zwątpienia. Pewność, że droga krzyża jest jednak drogą życia. Dominuje więc w ich wierszach niezgoda na zwątpienie, sprzeciw wobec beznadziejności. Bo przecież beznadziejność — to poczucie samotności i pustki, właściwe nie tylko bezsilnemu, ale „wydrążonemu" wewnętrznie człowiekowi. A tymczasem nawet ciemność świata nie oznacza samotności ani zamknięcia w pustce.