UROKI DWORU Wiesław Paweł Szymański
Producent: (35)
Cena: 21,00 zł
Arkana 1993, 164 str. , stan bdb- (podniszczona lekko okładka)
ISBN 83-83-89243-94-6
Wiesław Paweł Szymański (ur. 1932) - historyk literatury, krytyk literacki, powieściopisarz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
„Ataki na Uroki dworu Wiesława Pawła Szymańskiego uczyniły z tej książki jedno z najbardziej dyskutowanych, a więc ważnych osiągnięć krytyki literackiej ostatnich lat (...). Żadnemu pisarzowi nie udało się obudzić tak gwałtownych emocji i polemik. Sporo Uroki dworu nie jest przy tym sporem o fakty (kolaboracja wybitnych pisarzy z władzami PRL-u nie budzi chyba wątpliwości u nikogo), ale o ich znaczenie moralne i o nasze prawo oceniania tych faktów w jednoznacznych etycznie kategoriach. Jest to więc już spornie tylko o charakterze środowiskowo-towarzyskiego skandalu ani nawet historyczny, ale -ideologiczny. Spór o moralne znaczenie przeszłości, o nasz stosunek do literatury, a nawet do kultury. (...)
Znaczenie książki Szymańskiego polega m.in. na tym, że przypomina ona 0 grzechu zapominania, który stal się udziałem polskiej literatury po 1945. Grzechu niewiedzy o tym, co stanowiło o jej tożsamości. Krytykowano Uroki dworu, że są książką pozbawiającą polską inteligencję tożsamości. Myślę, że jest odwrotnie. Że chodzi tu raczej o odbudowę tej tożsamości, o powrót do wartości, które ją stanowiły, a więc o powtórne zakorzenienie. Jakże słabo rozumie Jastrun tragizm lekcji katyńskiej w tym kontekście! I wynikający z niej mniej lub bardziej wyraźnie dylemat powojennej inteligencji polskiej, który Szymański zawęża do antynomii dworu i samotności. Myślę jednak, że nie chodzi tu o samotność Zagajewskiego, ale o samotność Norwida, Brzozowskiego, Trzebińskiego... (...)
W III RP weszliśmy z bagażem fałszywych idei i autorytetów, słabej i łatwej literatury. Baliśmy się sobie to powiedzieć, baliśmy się rzetelnie spojrzeć w przeszłość i przyszłość. Dyskusja wokół Urokówdworu przypomina jak bolesne musi być takie spojrzenie. Przypomina też, że spór, który dzieli naszą kulturę, jest sporem między pamięcią a zapomnieniem, między tymi, którzy chcieliby komplikować i tymi, którzy chcieliby podporządkować i odbudować polską kulturę."
Fragment recenzji Macieja Urbanowskiego
Spis treści
Przedmowa
Uroki dworu (Maria Dąbrowska)
Inwaginacja
Degustacja
Korzenie utopii (Julian Przyboś)
Chłopska miłość (Tadeusz Nowak)
Uśmiech Sartre'a („Przekrój" i...)
Piosenka o porcelanie
Aleja Róż
Uśmiech Sartre'a
Bezwonny niebyt (Literacki Nobel 1996)
Wiem
Antrakt
Me wiem
Indeks osób
ISBN 83-83-89243-94-6
Wiesław Paweł Szymański (ur. 1932) - historyk literatury, krytyk literacki, powieściopisarz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
„Ataki na Uroki dworu Wiesława Pawła Szymańskiego uczyniły z tej książki jedno z najbardziej dyskutowanych, a więc ważnych osiągnięć krytyki literackiej ostatnich lat (...). Żadnemu pisarzowi nie udało się obudzić tak gwałtownych emocji i polemik. Sporo Uroki dworu nie jest przy tym sporem o fakty (kolaboracja wybitnych pisarzy z władzami PRL-u nie budzi chyba wątpliwości u nikogo), ale o ich znaczenie moralne i o nasze prawo oceniania tych faktów w jednoznacznych etycznie kategoriach. Jest to więc już spornie tylko o charakterze środowiskowo-towarzyskiego skandalu ani nawet historyczny, ale -ideologiczny. Spór o moralne znaczenie przeszłości, o nasz stosunek do literatury, a nawet do kultury. (...)
Znaczenie książki Szymańskiego polega m.in. na tym, że przypomina ona 0 grzechu zapominania, który stal się udziałem polskiej literatury po 1945. Grzechu niewiedzy o tym, co stanowiło o jej tożsamości. Krytykowano Uroki dworu, że są książką pozbawiającą polską inteligencję tożsamości. Myślę, że jest odwrotnie. Że chodzi tu raczej o odbudowę tej tożsamości, o powrót do wartości, które ją stanowiły, a więc o powtórne zakorzenienie. Jakże słabo rozumie Jastrun tragizm lekcji katyńskiej w tym kontekście! I wynikający z niej mniej lub bardziej wyraźnie dylemat powojennej inteligencji polskiej, który Szymański zawęża do antynomii dworu i samotności. Myślę jednak, że nie chodzi tu o samotność Zagajewskiego, ale o samotność Norwida, Brzozowskiego, Trzebińskiego... (...)
W III RP weszliśmy z bagażem fałszywych idei i autorytetów, słabej i łatwej literatury. Baliśmy się sobie to powiedzieć, baliśmy się rzetelnie spojrzeć w przeszłość i przyszłość. Dyskusja wokół Urokówdworu przypomina jak bolesne musi być takie spojrzenie. Przypomina też, że spór, który dzieli naszą kulturę, jest sporem między pamięcią a zapomnieniem, między tymi, którzy chcieliby komplikować i tymi, którzy chcieliby podporządkować i odbudować polską kulturę."
Fragment recenzji Macieja Urbanowskiego
Spis treści
Przedmowa
Uroki dworu (Maria Dąbrowska)
Inwaginacja
Degustacja
Korzenie utopii (Julian Przyboś)
Chłopska miłość (Tadeusz Nowak)
Uśmiech Sartre'a („Przekrój" i...)
Piosenka o porcelanie
Aleja Róż
Uśmiech Sartre'a
Bezwonny niebyt (Literacki Nobel 1996)
Wiem
Antrakt
Me wiem
Indeks osób