SŁOWNIK ŁACIŃSKO-POLSKI Opracował KAZIMIERZ KUMANIECKI
Producent: [54][214][217] [217]
PWN 1979, str 548, stan db
Za podstawę opracowania niniejszego słownika służył „Kieszonkowy słownik języków łacińskiego i polskiego: Część pierwsza", opracowany przez Henryka Kopię w oparciu o słownik Hermana Mengego „Taschenw6rterbuch der lateinischen und deutschen Sprache".
W słowniku tym każdy wyraz ma dokładnie oznaczony iloczas. Przy rzeczownikach podano rodzaj i formę genetiwu, przy czasownikach koniugację, podstawowe formy (perfectum i supinum). wreszcie najczęstsze konstrukcje składni.
Opracowanie polegało na dokładnym skontrolowaniu każdego hasła, na poprawieniu błędów oraz usunięciu przestarzałych, niezrozumiałych wyrażeń i określeń polskich. Prócz tego wprowadzono pewną niewielką ilość nowych haseł, głównie z Lukrecjusza. Poza tym ujednolicono nie zawsze konsekwentnie zastosowany w słowniku Mengego-Kopii system skrótów i znaków.
Według słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii
Za podstawę opracowania niniejszego słownika służył „Kieszonkowy słownik języków łacińskiego i polskiego: Część pierwsza", opracowany przez Henryka Kopię w oparciu o słownik Hermana Mengego „Taschenw6rterbuch der lateinischen und deutschen Sprache".
W słowniku tym każdy wyraz ma dokładnie oznaczony iloczas. Przy rzeczownikach podano rodzaj i formę genetiwu, przy czasownikach koniugację, podstawowe formy (perfectum i supinum). wreszcie najczęstsze konstrukcje składni.
Opracowanie polegało na dokładnym skontrolowaniu każdego hasła, na poprawieniu błędów oraz usunięciu przestarzałych, niezrozumiałych wyrażeń i określeń polskich. Prócz tego wprowadzono pewną niewielką ilość nowych haseł, głównie z Lukrecjusza. Poza tym ujednolicono nie zawsze konsekwentnie zastosowany w słowniku Mengego-Kopii system skrótów i znaków.
Według słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii