CHRYSTUS WZOREM KAPŁANA O. COLUMBA MARMION O. S. B.
Producent: (35)
Cena: 15,90 zł
PAX 1956, str. 410 stan db (przykurzona, nieaktualne pieczątki)
ISBN
WSTĘP
Książka o. Marmiona Chrystus wzorem kapłana jest pierwszym dziełem ascetycznym wydanym przez „Pax" przeznaczonym przede wszystkim dla kapłanów. Wydanie takiej pracy niezbędnej dla duchowieństwa było palącą koniecznością ze względu na brak tego rodzaju pozycji w polskiej literaturze teologicznej. Poza tą na wskroś praktyczną potrzebą istnieje inne, teoretyczne uzasadnienie publikacji tego rodzaju. Duchowieństwo całego świata katolickiego żywi to przekonanie, że kapłan powinien być istotnie mężem Bożym, homo Dei, tak jak tego pragnął św. Paweł (por. I Tym. 6, 11).
A ponieważ kapłaństwo ma cel społeczny, jest kontynuacją Chrystusowego pośredniczenia między Bogiem a ludźmi (por. Hebi. 5, 1), przeto kapłan „przedstawia ludziom Boga, a Bogu ludzi".1 To pośrednictwo kapłańskie dokonuje się dzięki trojakiej władzy, jaką piastuje każdy kapłan. Przekazuje on dobrą nowinę głoszoną przez Chrystusa. Dzięki szafarstwu sakramentów uświęca, ponieważ sprawuje władzę nad fizycznym i Mistycznym Ciałem Chrystusa, czyli nad Najświętszą Eucharystią i członkami społeczności Chrystusowej. Wreszcie jest pasterzem, czyli przewodnikiem dusz na ich drodze do Boga.
Kapłan jest „drugim Chrystusem" nie tylko z powodu swej wyżej wspomnianej działalności, ale dzięki charakterowi kapłańskiemu, który upodabnia go do Słowa Wcielonego. Chociaż jednak władza kapłańska i uprawnienia z niej płynące są bezcennym darem Chrystusowym, sługa Boży otrzymuje go za pośrednictwem społeczności Chrystusowej szalującej sakramentem kapłaństwa. Kapłaństwo jest sakramentem par excellence społecznym, gdyż kapłan sprawuje swoją władzę na chwałę Bożą, pożytek dusz oraz całego Kościoła.
ISBN
WSTĘP
Książka o. Marmiona Chrystus wzorem kapłana jest pierwszym dziełem ascetycznym wydanym przez „Pax" przeznaczonym przede wszystkim dla kapłanów. Wydanie takiej pracy niezbędnej dla duchowieństwa było palącą koniecznością ze względu na brak tego rodzaju pozycji w polskiej literaturze teologicznej. Poza tą na wskroś praktyczną potrzebą istnieje inne, teoretyczne uzasadnienie publikacji tego rodzaju. Duchowieństwo całego świata katolickiego żywi to przekonanie, że kapłan powinien być istotnie mężem Bożym, homo Dei, tak jak tego pragnął św. Paweł (por. I Tym. 6, 11).
A ponieważ kapłaństwo ma cel społeczny, jest kontynuacją Chrystusowego pośredniczenia między Bogiem a ludźmi (por. Hebi. 5, 1), przeto kapłan „przedstawia ludziom Boga, a Bogu ludzi".1 To pośrednictwo kapłańskie dokonuje się dzięki trojakiej władzy, jaką piastuje każdy kapłan. Przekazuje on dobrą nowinę głoszoną przez Chrystusa. Dzięki szafarstwu sakramentów uświęca, ponieważ sprawuje władzę nad fizycznym i Mistycznym Ciałem Chrystusa, czyli nad Najświętszą Eucharystią i członkami społeczności Chrystusowej. Wreszcie jest pasterzem, czyli przewodnikiem dusz na ich drodze do Boga.
Kapłan jest „drugim Chrystusem" nie tylko z powodu swej wyżej wspomnianej działalności, ale dzięki charakterowi kapłańskiemu, który upodabnia go do Słowa Wcielonego. Chociaż jednak władza kapłańska i uprawnienia z niej płynące są bezcennym darem Chrystusowym, sługa Boży otrzymuje go za pośrednictwem społeczności Chrystusowej szalującej sakramentem kapłaństwa. Kapłaństwo jest sakramentem par excellence społecznym, gdyż kapłan sprawuje swoją władzę na chwałę Bożą, pożytek dusz oraz całego Kościoła.