O JĘZYKU POLSKIM Jan BAUDOUIN DE COURTENAY

PWN 1984, stan db (podniszczona okładka obwoluta, przykurzona)

ISBN 83-01-04368-7

"Wielki wkład Jana Baudouina de Courtenay w rozwój światowego językoznawstwa jest powszechnie uznawany. Spod jego pióra wyszło ponad sześćset prac naukowych, rozpraw i artykułów, dotyczących wszystkich dziedzin nauki o języku. Ale nie tylko bogata i różnorodna spuścizna naukowa i szeroki zakres zainteresowań Jana Baudouina de Courtenay decydują o jego roli i znaczeniu w historii myśli językoznawczej. To, co przede wszystkim zadecydowało, że „[...] Jan Baudouin de Courtenay był jednym z najwybitniejszych językoznawców w ogóle, a najznakomitszym, jakiego wydał naród polski z łona swego przez długie wieki istnienia [...]" leży w jego prekursorskiej postawie metodologicznej." - z wprowadzenia

Spis treści:
SŁOWO WSTĘPNE — Jan Basara i Mieczysław Szymczak
I. ZARYS HISTORII JĘZYKA POLSKIEGO
1. Uwagi wstępne
II. Zarys historii strony wymawianiowo-słuchowej myślenia językowego polskiego
III. Uwagi ogólne o historii strony morfologicznej języka
IV. Z historii deklinacji polskiej
V. Z historii form koniugacyjnych
VI. Luine uwagi ogólne
Objaśnienia niektórych terminów
II. CHARAKTERYSTYKA PSYCHOLOGICZNA JĘZYKA POLSKIEGO
I. Uwagi przedwstępne o psychologii i socjologii języka
II. Elementy myślenia językowego i jego uzewnętrzniania. Związki elementów. Twory złożone
III- Dane fonetyczne do charakterystyki psychologicznej
IV. Dane semazjologiczne
V. Dane morfologiczne
VI. Fonetyzacja, morfologizacja, semazjołogizaeja
VII. Oboczności, czyli alternacje
VIII. Asymilacja morfologiczna, semazjologiczno-morfologiezna i semazjologiczna
IX. Psychologia pisma
X. Wpływ właściwości myślenia językowego polskiego na psychikę w ogóle
III. KILKA WYPADKÓW DZIAŁANIA ANALOGII W DEKLINACJI POLSKIEJ
I. W środku wyrazów (w środosłowiu)
A. Samogłoski
B. Spółgłoski
II. W końcówkach
III. Przeskok do poczucia innej kategorii (innego przypadku, innego rodzaju i innej liczby)
IV. Z FONETYKI, MORFOLOGII I DIALEKTOLOGII POLSKIEJ
Z fonetyki międzywyrazowej (aussere Sandhi-) sanskrytu i języka polskiego
Rdzenie (pierwiastki, radices), czyli morfemy nietylkodlamoli semantyczne centralne myślenia językowego polskiego: 1) je*<(jest); 2) s (są);
3) bi (by); 4) będ || bęj (będź) || będ (bąd) || bę? (bądź)
Z artykułu Rdzenie (pierwiastki, radices), czyli morfemy semantycznie centralne
Formy wyrazowe, a nawet całe zdania, które w języku" polskim stały się tematami
V. WYBRANE ZAGADNIENIA JĘZYKOZNAWSTWA
Wskazówki dla zapisujących gwary, materiały gwarowe, na obszarze językowym polskim
Zagadnienie pokrewieństwa językowego
Językoznawstwo czyli lingwistyka w wieku XIX
O zadaniach językoznawstwa
Ilośoiowość w myśleniu językowym