NA ODWYKU SPOTKAŁEM JEZUSA
Producent: [103][206N][232]
WAW, 1998, str.116, stan bdb
ISBN 83-85706-44-5
Świadectwa ludzi trzeźwiejących mówią nam o leczniczym działaniu akceptacji i miłości Bożej. Alkoholizm oddala człowieka od Boga, bo nie sposób pogodzić pijaństwa i uczynków, jakie ono za sobą pociąga, z nakazami wiary. Alkoholicy zbyt boją się Boga, by z Nim żyć. I dopiero trzeźwiejąc - ludzie upodleni, pełni złości, poczucia winy i łęku, nie kochający nikogo i nie kochani przez nikogo, nie mający żadnego poczucia własnej wartości -przekonują się, że Bóg ich kocha takimi, jakimi są, bez żadnych warunków i ograniczeń. Ludzie, którzy przez wiele lat grzesznego życia wstydzili się przejść przez drzwi świątyni, nagłe dowiadują się, że brama prowadząca do Boga jest zawsze otwarta. Ludzie żyjący w poczuciu wstydu, winy, tajemnicy, w którą skrywali swoje uzależnienie i swoje uczynki, nagłe doznają błogosławieństwa spowiedzi, która pozwala im zacząć życie na nowo, z nadzieją, że będzie to życie lepsze, czystsze i uczciwsze od dotychczasowego. Ludzie samotni czują nagle jedność z innymi ludźmi, złączonymi wspólnotą przeżyć, odczuć i wspólną wiarą.
Wiktor Osiatyński
ISBN 83-85706-44-5
Świadectwa ludzi trzeźwiejących mówią nam o leczniczym działaniu akceptacji i miłości Bożej. Alkoholizm oddala człowieka od Boga, bo nie sposób pogodzić pijaństwa i uczynków, jakie ono za sobą pociąga, z nakazami wiary. Alkoholicy zbyt boją się Boga, by z Nim żyć. I dopiero trzeźwiejąc - ludzie upodleni, pełni złości, poczucia winy i łęku, nie kochający nikogo i nie kochani przez nikogo, nie mający żadnego poczucia własnej wartości -przekonują się, że Bóg ich kocha takimi, jakimi są, bez żadnych warunków i ograniczeń. Ludzie, którzy przez wiele lat grzesznego życia wstydzili się przejść przez drzwi świątyni, nagłe dowiadują się, że brama prowadząca do Boga jest zawsze otwarta. Ludzie żyjący w poczuciu wstydu, winy, tajemnicy, w którą skrywali swoje uzależnienie i swoje uczynki, nagłe doznają błogosławieństwa spowiedzi, która pozwala im zacząć życie na nowo, z nadzieją, że będzie to życie lepsze, czystsze i uczciwsze od dotychczasowego. Ludzie samotni czują nagle jedność z innymi ludźmi, złączonymi wspólnotą przeżyć, odczuć i wspólną wiarą.
Wiktor Osiatyński