WOKÓŁ KONKURSÓW CHOPINOWSKICH S. Wysocki
Cena: 16,69 zł
WRiT 1987, str 252, stan db+
Spróbuję teraz dokonać przeglądu problemów związanych z Konkursami Chopinowskimi. Warto zwrócić uwagę — to oczywiście propozycja, bo czytelnik zwróci ją na to, co go najbardziej interesuje — na kilka nurtów zainteresowań przewijających się przez wszystkie dotychczasowe konkursy, od pierwszego poczynając. Są to sprawy dotyczące:
— interpretacji dzieł Chopina,
— istnienia lub nieistnienia „szkoły polskiej",
— granic, do jakich przesunie się biegłość techniczną,
— uniwersalizacji interpretacyjnej czy też indywidualizacji interpretacyjnej,
— najwłaściwszego klucza dla doboru jury,
— ocen pracy jury (przeważnie negatywne),
— dalszych losów laureatów i nielaureatów, a w związku z tym korekty (pozytywnej lub negatywnej) pracy jury.
Różne były systemy pracy proponowane jurorom: na estradzie, blisko grających; na widowni; nawet za zasłoną, by nie widziano, kto gra, i — wobec tego — nie działano stronniczo (smutne to, ale tak było, na szczęście tylko raz). Mimo to nie zdarzył się dotąd konkurs bez skrzywdzonego (na ogół w opinii publiczności) faworyta.
Wydawało mi się, iż napisanie o imprezie wzbudzającej wielkie emocje, tak różnie wyrażane i na tylu płaszczyznach rozpatrywane, nie może, a nawet nie powinno być sprawą sposobu myślenia tylko jednego człowieka.
Spróbuję teraz dokonać przeglądu problemów związanych z Konkursami Chopinowskimi. Warto zwrócić uwagę — to oczywiście propozycja, bo czytelnik zwróci ją na to, co go najbardziej interesuje — na kilka nurtów zainteresowań przewijających się przez wszystkie dotychczasowe konkursy, od pierwszego poczynając. Są to sprawy dotyczące:
— interpretacji dzieł Chopina,
— istnienia lub nieistnienia „szkoły polskiej",
— granic, do jakich przesunie się biegłość techniczną,
— uniwersalizacji interpretacyjnej czy też indywidualizacji interpretacyjnej,
— najwłaściwszego klucza dla doboru jury,
— ocen pracy jury (przeważnie negatywne),
— dalszych losów laureatów i nielaureatów, a w związku z tym korekty (pozytywnej lub negatywnej) pracy jury.
Różne były systemy pracy proponowane jurorom: na estradzie, blisko grających; na widowni; nawet za zasłoną, by nie widziano, kto gra, i — wobec tego — nie działano stronniczo (smutne to, ale tak było, na szczęście tylko raz). Mimo to nie zdarzył się dotąd konkurs bez skrzywdzonego (na ogół w opinii publiczności) faworyta.
Wydawało mi się, iż napisanie o imprezie wzbudzającej wielkie emocje, tak różnie wyrażane i na tylu płaszczyznach rozpatrywane, nie może, a nawet nie powinno być sprawą sposobu myślenia tylko jednego człowieka.