ROK ŻYCIA NIEBEZPIECZNEGO Leonard Pohoryles
Producent: Indonezja (21)
Cena: 8,00 zł
KAW 1987, str 324, stan db (podniszczona okładka)
OD AUTORA
Tahun vivere pericoloso — rok życia niebezpiecznego — to tytuł orędzia wygłoszonego przez pierwszego prezydenta Republiki Indonezji Sukarno 17 sierpnia 1964 r. z okazji święta narodowego (19) rocznicy proklamowania niepodległości). Sukarno co roku w tym dniu wygłaszał orędzie.
Wydarzenia roku, rozpoczętego pod tak złowieszczymi auspicjami, rozegrały się w Indonezji w warunkach pogłębiającego się kryzysu gospodarczego, rosnącej inflacji, spadku siły nabywczej rupii. Rosły napięcia społeczne, zaostrzały się konflikty. Epilog rozegrał się po 1 października 1965 r. Główny animator życia publicznego w Indonezji Sukarno odchodził z wolna w cień, władza przechodziła w ręce generałów armii lądowej. Rozpoczęła się nagonka na lewicę, zwłaszcza na partię komunistyczną, w ślad za nią krwawa z nią rozprawa. Pochłonęła ona, choć świat długo wzdragał się w to uwierzyć, blisko milion ofiar.
Prowadziłem codziennie notatki, z których część nadającą się
I już obecnie do publikacji zawiera niniejsza książka. Oddaje ona, jak sądzę, klimat tamtych dni. Mam także nadzieję, że mój dziennik da Czytelnikom nieco wiedzy o historii, kulturze i obyczajach mieszkańców Nusantary. W dzienniku używałem akronimów, haseł, sloganów, słów [ i skrótów w Indonezji popularnych, ale u nas nieznanych, zamieszczę więc na końcu alfabetyczny ich słowniczek.
Aby uchronić moich rozmówców przed małą chociażby przykrością — ich nazwiska zastąpiłem literą Y. Nie oznacza ona zatem zawsze tej samej osoby.
OD AUTORA
Tahun vivere pericoloso — rok życia niebezpiecznego — to tytuł orędzia wygłoszonego przez pierwszego prezydenta Republiki Indonezji Sukarno 17 sierpnia 1964 r. z okazji święta narodowego (19) rocznicy proklamowania niepodległości). Sukarno co roku w tym dniu wygłaszał orędzie.
Wydarzenia roku, rozpoczętego pod tak złowieszczymi auspicjami, rozegrały się w Indonezji w warunkach pogłębiającego się kryzysu gospodarczego, rosnącej inflacji, spadku siły nabywczej rupii. Rosły napięcia społeczne, zaostrzały się konflikty. Epilog rozegrał się po 1 października 1965 r. Główny animator życia publicznego w Indonezji Sukarno odchodził z wolna w cień, władza przechodziła w ręce generałów armii lądowej. Rozpoczęła się nagonka na lewicę, zwłaszcza na partię komunistyczną, w ślad za nią krwawa z nią rozprawa. Pochłonęła ona, choć świat długo wzdragał się w to uwierzyć, blisko milion ofiar.
Prowadziłem codziennie notatki, z których część nadającą się
I już obecnie do publikacji zawiera niniejsza książka. Oddaje ona, jak sądzę, klimat tamtych dni. Mam także nadzieję, że mój dziennik da Czytelnikom nieco wiedzy o historii, kulturze i obyczajach mieszkańców Nusantary. W dzienniku używałem akronimów, haseł, sloganów, słów [ i skrótów w Indonezji popularnych, ale u nas nieznanych, zamieszczę więc na końcu alfabetyczny ich słowniczek.
Aby uchronić moich rozmówców przed małą chociażby przykrością — ich nazwiska zastąpiłem literą Y. Nie oznacza ona zatem zawsze tej samej osoby.