CHUFU czyli o gigantomani u dawnych B. Żurawski
Producent: (53)
KAW 1984, str.322, wiele zdjęć stan db (podniszczona lekko okładka, zaczątki rozklejania sie bez luźnych stron)
Chufu, a któż to taki? Co to „Hadżar el-Hubla", co „ingensisaxum", co „trylithon". Cierpliwości, czytelniku łaskawy, żadnego pytania nie pozostawimy bez odpowiedzi. Odwiedzimy je wszystkie po kolei — owe „mastodonty architektury", nad którymi laicy i uczeni jednako łamią sobie głowy. Jest bowiem w każdym z tych kolosów ukryta jakaś tajemnica, w każdym tkwi coś z. pozoru nadludzkiego, niezrozumiałego — a to jakiś głaz, którego nie sposób unieść ziemskimi dźwigami, to znów ślad jakiegoś zgoła niepojętego wysiłku wielotysięcznego tłumu kamieniarzy.
Kim byli twórcy tych budowli? Wszak godzi się, aby śmiertelny śmiertelne, nie zaś nieśmiertelne rzeczy rodził... Któż więc? Każda epoka dawała swoją odpowiedź na to pytanie; na ławie oskarżonych o budowanie ponad ludzką miarę jest tłoczno i gwarno. Kogóż tam nie ma: siedzą obok siebie dobre dżiny, zmuszane ponoć do tych wielkich prac przez króla' Salomona, dalej Noe i Szem — przedstawiciele wymarłej rasy olbrzymów, jeszcze dalej architekci-kapłani, którzy sami siebie zwali architektami boga i bywało, że dostępowali sławy boskiej.
Nie, czytelniku łaskawy, nie będziemy Cię bałamucić przewrotnymi teoriami ani nie będziemy Ci-opowiadać bajek. Pozostawiamy Cię sam na sam z sześcioma bodaj najdziwniejszymi budowlami, jakie pozostawiła nam przeszłość. Jeśli zadumasz się przed którymś z tych kolosów, jeśli się zastanowisz i zadziwisz — trud nasz będzie opłacony, a cel osiągnięty. Chcemy, abyś na własne oczy zobaczył, jak twój pradziad /W chitonie lub w przepasce na biodrach miedzianym dłutem obrabia wielotonowe bloki z dokładnością, z jaką dziś szlifuje się, diamenty, jak „turla" po ziemi niczym fajerki kamienne pokrywy jedenastometrowej średnicy a tysiąctonowe ciężary przesuwa niczym szafy. W starożytności jak w kapeluszu kuglarza jest sporo podobnych dziwów. Starczy ich na wiele sensacyjnych teorii, starczy by bez końca snuła się ta baśń piękna i stara jak świat — baśń o tajemniczych istotach z przeszłości — o ludziach... [z wstepu]
Chufu, a któż to taki? Co to „Hadżar el-Hubla", co „ingensisaxum", co „trylithon". Cierpliwości, czytelniku łaskawy, żadnego pytania nie pozostawimy bez odpowiedzi. Odwiedzimy je wszystkie po kolei — owe „mastodonty architektury", nad którymi laicy i uczeni jednako łamią sobie głowy. Jest bowiem w każdym z tych kolosów ukryta jakaś tajemnica, w każdym tkwi coś z. pozoru nadludzkiego, niezrozumiałego — a to jakiś głaz, którego nie sposób unieść ziemskimi dźwigami, to znów ślad jakiegoś zgoła niepojętego wysiłku wielotysięcznego tłumu kamieniarzy.
Kim byli twórcy tych budowli? Wszak godzi się, aby śmiertelny śmiertelne, nie zaś nieśmiertelne rzeczy rodził... Któż więc? Każda epoka dawała swoją odpowiedź na to pytanie; na ławie oskarżonych o budowanie ponad ludzką miarę jest tłoczno i gwarno. Kogóż tam nie ma: siedzą obok siebie dobre dżiny, zmuszane ponoć do tych wielkich prac przez króla' Salomona, dalej Noe i Szem — przedstawiciele wymarłej rasy olbrzymów, jeszcze dalej architekci-kapłani, którzy sami siebie zwali architektami boga i bywało, że dostępowali sławy boskiej.
Nie, czytelniku łaskawy, nie będziemy Cię bałamucić przewrotnymi teoriami ani nie będziemy Ci-opowiadać bajek. Pozostawiamy Cię sam na sam z sześcioma bodaj najdziwniejszymi budowlami, jakie pozostawiła nam przeszłość. Jeśli zadumasz się przed którymś z tych kolosów, jeśli się zastanowisz i zadziwisz — trud nasz będzie opłacony, a cel osiągnięty. Chcemy, abyś na własne oczy zobaczył, jak twój pradziad /W chitonie lub w przepasce na biodrach miedzianym dłutem obrabia wielotonowe bloki z dokładnością, z jaką dziś szlifuje się, diamenty, jak „turla" po ziemi niczym fajerki kamienne pokrywy jedenastometrowej średnicy a tysiąctonowe ciężary przesuwa niczym szafy. W starożytności jak w kapeluszu kuglarza jest sporo podobnych dziwów. Starczy ich na wiele sensacyjnych teorii, starczy by bez końca snuła się ta baśń piękna i stara jak świat — baśń o tajemniczych istotach z przeszłości — o ludziach... [z wstepu]